Pracodawca a pracownik

Potrącenie polega na wspólnym ujarzmieniu wierzytelności, jakie dwie postaci mają za jednym zamachem względem siebie. Wierzytelności będące przedmiotem potrącenia poddane pozostają przedsięwzięciu rachunkowemu, jakiego skutkiem jest zespołowe zniesienie tych wierzytelności do wielkości wierzytelności niższej. Może się zdarzyć, że w kierunku jednoczesnego wierzyciela oraz dłużnika będą występować w obliczu siebie pracodawca i pracownik. Zobowiązanie pracodawcy może wynikać m.in. z tytułu umowy o polecenie pracownikowi mienia z obowiązkiem wyliczenia się dochodzenia odszkodowań. Jeżeli zatrudniony nie wywiąże się z obowiązku wyliczenia, zobligowany jest do wyrównania straty na dobrobytu pracodawcy. Wierzytelność pracownika może natomiast wypływać z niezapłaconego wynagrodzenia. W praktyce może pojawić się zapytanie, czy takie potrącenie jest dopuszczalne. Właściwie z treścią artykułu Kodeksu cywilnego nie da się potrącić wierzytelności, o ile: a) pożyczka przysługująca dłużnikowi nie ulega zajęciu wedle statutów Kodeksu działania obywatelskiego bądź b) jest to wierzytelność o dostarczanie środków utrzymania ewentualnie c) wierzytelność wypływa z czynów karalnych bądź d) potrącenie wierzytelności jest wyłączone na mocy nakazów szczególnych. Przed wejściem w byt Statutu pracy nie było jasne, czy zobowiązanie pracodawcy względem pracownika z tytułu niewyliczenia się z poleconego mienia, wynikała z przepisów pomocy prawnej o czynach niedozwolonych, lub przepisów o niesłusznym zrealizowaniu umowy. Orzecznictwo z lat 50. oraz 60. przejmowało, iż niewyliczenie się z powierzonego mienia jest z zasady niepoprawnym wykonaniem umowy. Podstawowym kryterium wyróżniającym te dwa ustroje odpowiedzialności jest to, czy szkoda powstała poza stosunkiem radcy prawnego wiążącym strony, zaś tym samym czy wyrządzający krzywdę naruszył regulamin czy zakaz wiążący go niezależnie od takiego stosunku.